Politycy ruszyli do internetowego boju. Rzesze internautów to przecież potencjalni wyborcy, a kampania trwa w najlepsze. Na Blipie i Śledziku możemy obserwować wpisy kandydatów na prezydenta. Do swoich przemyśleń niektórzy z nich starają się dorzucić jakąś opinię niezwiązaną z polityką. Na przykład Waldemar Pawlak napisał, co sądzi o iPadzie. Na wynik wyborów zapewne nie będzie to miało wpływu, ale może Pawlak zyska sobie sympatię fanów Apple? Dobre docieranie do różnych grup docelowych. Ciekawa jestem, czy na jego blipie pojawi się więcej takich informacji, czy to jedynie jednorazowy wybryk.

Nie tylko Pawlak ruszył do boju. Razem z nim inni kandydaci szturmują internet. Kampania w sieci to już nie tylko własna strona internetowa i stała obecność w mediach. To także wyjście naprzeciw internautom.  Drogę do zwycięstwa wskazał politykom Barack Obama, a dziś jesteśmy świadkami, jak polscy kandydaci interpretują kampanię internetową. Jedni piszą sami, bezpośrednio, emocjonalnie. Robiąc zwykłe błędy, chociażby literówki, stają się bardziej ludzcy.

Taką taktykę przyjął Marek Jurek. Co ciekawe, swojego „blipa” prowadzi już od marca. Zaczął jeszcze przed kampanią, kiedy nikomu nawet nie śniły się przyspieszone wybory. Jurek ma potrzebę obecności w sieci również poza czasem bitwy o prezydencki fotel. Na jego mikroblogu codziennie pojawiają się nowe informacje i opinie,  nie stroni też od nieco kontrowersyjnych wpisów. Blipowicze od razu zauważyli, że Jurek jest jedynym kandydatem, który prowadzi dialog z internautami. To dobra taktyka. Widać, że nie wykorzystuje internetu jednorazowo, rozumie prawa, jakimi rządzi się sieć i szanuje innych użytkowników.

Za Grzegorza Napieralskiego blipuje jego sztab, przez co może być mniej wiarygodny. Internauci chcą człowieka, a nie grupy specjalistów! Ale sytuacja jest przynajmniej jasna. O ile w najnowszych wpisach wydaje się, że pisze sam Napieralski, o tyle we wcześniejszych jasno jest powiedziane, kto trzyma w ryzach konto kandydata. Sam zainteresowany lepiej wypada na Śledziku, gdzie stara się utrzymać bardziej przyjacielskie relacje z użytkownikami.
Pozostali kandydaci to niestety automaty. Albo zaciągacze RSSów, albo spamujący linkami (Olechowski). To nie komunikacja, tylko pusty monolog. W społecznościach nie chodzi tylko o linkowanie, ale również o interakcję. Spece od PR dobrze doradzili politykom, by ci wyszli naprzeciw internautom. Zapomnieli jednak dodać, że warto również reagować na ich pytania i komentarze, bo tylko w ten sposób są w stanie wyrobić sobie wizerunek „naszego” kandydata.

Podobnie sytuacja wygląda na Śledziku, chociaż tam oczywiście frustracja użytkowników wylewa się w komentarzach do wpisów. Od tych bardzo obraźliwych, przez całkiem neutralne i śmieszne, aż po wyrazy uwielbienia. Najbardziej wylewny wydaje się być Korwin-Mikke, chociaż samozaparcia nie brakuje również Andrzejowi Lepperowi.

Jak możemy przeczytać na blogu Bronisława Komorowskiego, monolog budzi zażenowanie społeczności. „Dlaczego ten blog służy tylko informowaniu, a nie rozmawianiu?”. Dobre pytanie. Politycy idą w dobrą stronę, ale muszą się jeszcze sporo nauczyć.