Zasada Pareto ma zastosowanie w wielu przypadkach, jeśli potrzebujemy coś zgrubnie podzielić pomiędzy 2 części, gdzie 20% badanej całości jest powiązana z 80% zasobów. Zasada ta potwierdza się również w Internecie, ponieważ w sposób szybki pozwala reagować na zmieniające się otoczenie, ustala priorytety oraz ostatecznie podejmować decyzje.
Dla przykładu można podać:
- tworzenie treści – średnio 20% publikujących edytuje 80% wpisów,
- ecommerce – 20% z konsumentów realizujących zakupy przynosi 80% zysków,
- pozycjonowanie SEO – optymalizacja onsite podnosi wyniki pozycjonowania o 20%, 80% to wpływ prac i czynników zewnętrznych;
Wedle teorii zarządzania zasobami, w zależności od poziomu umiejętności, zgrania i motywacji, zasada pareto może ułatwiać organizację i podział pracy w grupie. Z takiego założenia wyszli managerowie z Mountain View dzieląc roboczo tydzień każdego pracownika pomiędzy 4 dni poświęcane dla korporacji oraz 1 dzień na własne potrzeby, rozwój i… innowację – koło zamachowe każdej firmy. Dzięki właśnie takiemu podejściu inżynierom z Google udało się wymyśleć koncepcję Adwords, której zaczątki powstały w ramach budowania prywatnych koncepcji reklam tekstowych powiązanych z treścią zapytania do wyszukiwarki.
Wydawałoby się rewelacyjny pomysł budzi jednak wiele kontrowersji. W zależności od podejścia dowiadujemy się, iż otwartość w podejściu do jakości i innowacji to jeden z filarów, dzięki któremu Google może dominować. Innym razem z tego samego źródła możemy wyczytać, iż zasada swobodnej myśli może stanowić zagrożenie dla sprawnego funkcjonowania organizacji. Bez wątpienia obecny sukces leży w podejściu top management Google, który inwestuje lub nabywa prawa do innowacyjnych pomysłów, pozostawiając twórców w roli liderów przedsięwzięcia. Co jednak w przypadku, kiedy autor jest przekonany do swojego pomysłu, a analitycy Google [szczególnie w obliczu kryzysu i opublikowanego spadku o 3%] niekoniecznie? Innowacja silnie powiązana z tworzeniem i samorealizacją może motywować do rozwoju koncepcji na własną rękę, bez zwracania uwagi na zainteresowanie ze strony Google. W końcu pracownicy formalnie mają na to jeden dzień do dyspozycji, więc dlaczego nie wykorzystać go na rozwój swojego przedsięwzięcia.
Nie jestem przekonany, iż na co dzień ktokolwiek z nas z czystym sumieniem odpowiedziałby, iż jego pracownicy mają tak naprawdę 1 dzień wolny w tygodniu, gdzie rozkład jazdy jest pozostawiany ich inwencji. Sam zastanawiam się, czy wprowadzenie takiej zasady w sposób otwarty faktycznie w ramach naszych realiów podniosłoby efektywności i innowacyjność firmy. Sądzę, iż obecnie podział czasu 80.20 działa w sposób nieformalny, bez regulacji, trochę po kryjomu. Efekty zaś zależą bezpośrednio od jednostek, które z takiego układu korzystają. Jakie są Wasze doświadczenia na tym polu?
Oczywiście wymaga to opieki mentora, który pomaga wybrać naprawdę przydatny projekt. A żeby nie były to wakacje, każdy pilnuje się sam. Podwyżka lub premia, uzależniona od postępów, co kwartał świetnie w tym pomaga :)
System nie będzie działał w Polsce, bo:
1. mamy za małe firmy. Mentor jest w stanie prowadzić 3-4 osoby i poświęcać na to swój czas (jest to część jego obowiązków). Taki system wymaga min. kilkusetosobowej organizacji.
2. firmy skupione są na przetrwaniu, a nie na rozwoju. Nie ma miejsca na innowacje, jest, za przeproszeniem, napierniczanie kolejnych harmonogramów do zapięcia budżetu.
3. nie ma potrzeby innowacji. Sajcik, banerek, afiliacja, rabacik na media - to są narzędzia w tej branży, innych nie trzeba, dziękujemy.
4. zasoby błyskawicznie dostosowują się do kultury branżowej, która zabija innowacyjność.
Są wyjątki, ale w małych, kilkunastoosobowych firmach, gdzie działają zupełnie inne mechanizmy promowania myślenia.
Bardzo ciekawy komentarz, dziękuje. Schemat, który przedstawiasz odnosi się do akademickiego stylu prowadzenia zespołu, oczywiście nie w kolokwialnym teoretycznym ujęciu, tylko w odniesieniu do samodzielności twórczej i badawczej, motywowania i posiadania mentora. Zresztą nie jest to jedyna cecha, która udowadnia silne korzenie Google z środowiskiem i specyfiką akademicką.
Tak jak napisałem, jestem przekonany, że w wielu firmach [nawet tych o charakterze kuźni harmonogramów] taki model obecnie działa w formie szarej strefy, bez kontroli ze strony organizacji, gdzie pracownicy poświęcają czas pracy na różne zadania, nie powiązane bezpośrednio z zakresem obowiązków lub podnoszeniem kwalifikacji. Warto chyba spróbować ogarnąć ich cichą inicjatywę.
Praca z projektami jest tak zorganizowana, że np pracownicy sami dobierają się, sami decydują czemu poświęcić swój czas, tak więc inicjują własne projekty, próbując realizować swoje pomysły , albo pracują nad czyimś projektem.
W każdym razie nie potrzeba wcale jakiegoś "mentora", czy kierownika, bo to sami ludzie , swoimi wyborami przy życiu zachowują tylko te najlepsze, wg nich najlepiej rokujące przedsięwzięcia.
Jakoś nie mogę się też zgodzić z tym, że taki specjalny czas, przeznaczony dla pracowników na opracowywanie własnych koncepcji nie przyniósł by pozytywnych rezultatów w Polsce .
Bo właściwie czemu nie ?
W Ameryce się udało, to nam się nie uda ?
pozdrawiam
Bo choćby jak poradzić sobie z kwestią równomiernego podziału zaangażowania i obciążenia zasobów. Skoro każdy może wybrać interesujący go temat, to nie mamy gwarancji obsadzenia tematów "nieatrakcyjnych", nudnych, żmudnych, powtarzalnych.
Macie jakiś przykład w swoim działaniu przyporządkowania wedle preferencji?
Możliwość realizacji własnych projektów musi mieć wartość nie tylko dla firmy, ale też dla ?zasoba?. Może być skróconą ścieżką do pracy z jakimś guru, który urzęduje kilka pięter wyżej. Jeśli mówimy o firmie, która ma 10 000 pracowników, to jest to najlepszy sposób uciekania przed przeciętnością. A dla całej masy przeciętniaków, która przy takiej skali musi się ujawnić, jest jakimś pobudzaniem do nietkwienia w przeciętności.
To, co powstanie w ramach projektów, czasem rzeczywiście wchodzi do użycia - moim zdaniem jest to ok. 1-2% projektów, tworzonych naprawdę przez elitę firmy. Często jest to ozdobnik na półce. Niegłupio, jeśli projekt powstaje np. w ramach pracy dyplomowej na uczelni. Najważniejsze jednak jest to, że ludzie uczą się odpowiadać za projekt, organizować pracę, delegować zadania, szukać wiedzy i współpracowników. To za to dostają premię, a jeśli organizacja dostanie przy okazji jakiś gadżet albo choćby dobry opis realnego problemu, to korzysta dodatkowo.
Ale jeśli mówimy o agencjach w sile kilkudziesięciu osób, to ponadprogramowa energia realizuje się w robieniu lewizn, i to też jest ważny wskaźnik tego, jak ludzie się w nich czują i gdzie widzą potencjał.
Dlaczego ten system nie przyjmie się w Polsce? Pomijając wielkość agencji, problemem jest wykształcenie kadry zarządzającej, która nieraz pasuje bardziej do oddziałów Providenta, niż miejsc, gdzie się myśli i myśleniem zarabia. Jeśli słyszeliście, że w pewnej sporej agencji reklamowej zafoliowano stół do piłkarzyków za karę za wyniki finansowe grupy, to macie dobry przykład tego, co mam na myśli :)
Dodaj komentarz
Wpisy tego samego autora