Zawieszenie konta w aplikacji może w jednej chwili odciąć kierowcę, kuriera albo wykonawcę internetowych zleceń od pracy i zarobku. Dyrektywa Unii Europejskiej 2024/2831 wyznacza granicę automatyzacji: decyzję o ograniczeniu, zawieszeniu lub usunięciu konta, rozwiązaniu umowy albo działaniu powodującym porównywalną szkodę ma podejmować człowiek.
Algorytm nadal może wykryć nieprawidłowość i przygotować rekomendację. Nie wolno mu jednak samodzielnie przesądzić o najdotkliwszej sankcji.
NAJWAŻNIEJSZE USTALENIA
- - Dyrektywa 2024/2831 weszła w życie 1 grudnia 2024 r. Polska ma ją wdrożyć do 2 grudnia 2026 r.
- - Ostateczna decyzja o zablokowaniu konta lub zakończeniu współpracy z osobą wykonującą pracę za pośrednictwem platformy musi należeć do człowieka.
- - System automatyczny może wspierać decyzję. Osoba sprawująca nadzór musi jednak mieć kompetencje, przeszkolenie i realne prawo do uchylenia wyniku algorytmu.
- - Zasady dotyczące ochrony danych i zarządzania algorytmicznego obejmują także osoby bez umowy o pracę, z wyjątkami wskazanymi w dyrektywie.
- - Dyrektywa nie zmienia automatycznie każdego kontraktu cywilnoprawnego w etat. Wprowadza wzruszalne domniemanie stosunku pracy, gdy fakty wskazują na kierownictwo i kontrolę platformy.
- - 4 sierpnia 2026 r. rząd wpisał projekt UC160 do wykazu prac legislacyjnych. Opublikowano założenia, lecz nie pełny tekst ustawy. Przyjęcie projektu przez Radę Ministrów zaplanowano na IV kwartał 2026 r.
Jedno zdanie stawia granicę automatyzacji
Artykuł 10 ust. 5 dyrektywy 2024/2831 jest krótki. Każda decyzja o ograniczeniu, zawieszeniu lub rozwiązaniu stosunku umownego albo o ograniczeniu, zawieszeniu lub usunięciu konta osoby wykonującej pracę za pośrednictwem platformy ma być podjęta przez człowieka. Ta sama zasada obejmuje inne rozstrzygnięcia powodujące równoważną szkodę.
Nie chodzi o symboliczny podpis pod komunikatem wygenerowanym przez system. Platforma ma zapewnić ludzi odpowiedzialnych za skuteczny nadzór. Muszą oni znać działanie narzędzia, być przeszkoleni i mieć uprawnienia do uchylania automatycznych decyzji. Co najmniej raz na dwa lata, z udziałem przedstawicieli pracowników, platforma ma oceniać wpływ rozstrzygnięć podejmowanych lub wspieranych przez systemy na wykonawców, warunki ich pracy i równe traktowanie.
Jeżeli nadzór ujawni wysokie ryzyko dyskryminacji albo naruszenie praw konkretnej osoby, przedsiębiorca powinien zareagować. Dyrektywa wskazuje modyfikację systemu, a w odpowiednich przypadkach nawet zaprzestanie jego używania.
Z przepisów wynika więc coś więcej niż obowiązek postawienia człowieka na końcu technicznej procedury. Nadzór ma być rzeczywisty. Samo mechaniczne zatwierdzanie rekomendacji bez możliwości jej oceny trudno byłoby pogodzić z wymaganiem skuteczności i prawem do uchylenia decyzji. Czy konkretny proces jest tylko fasadą, będą jednak oceniały właściwe organy i sądy na podstawie polskich przepisów wdrażających.
Czego algorytm nadal będzie mógł dokonać?
Dyrektywa nie zakazuje automatyzacji zarządzania pracą. Platformy mogą nadal używać systemów do łączenia zleceń z wykonawcami, ustalania kolejności ofert, monitorowania realizacji, wykrywania anomalii, obliczania wynagrodzenia czy wspierania kontroli bezpieczeństwa, o ile robią to zgodnie z prawem.
Automatyczne narzędzie może także wskazać konto wymagające sprawdzenia. W najpoważniejszych sprawach nie powinno jednak samo doprowadzić do sankcji. Człowiek ma rozważyć dane i podjąć decyzję o ograniczeniu dostępu, zawieszeniu, usunięciu konta lub rozwiązaniu umowy.
To rozróżnienie jest istotne. Artykuł 10 nie wymaga, aby człowiek osobiście podejmował każdą decyzję o przydzieleniu zlecenia lub wyliczeniu ceny. Dla szerszej grupy rozstrzygnięć dyrektywa przewiduje natomiast przejrzystość, uzasadnienie oraz prawo do weryfikacji. Nie należy zatem przedstawiać nowych regulacji jako całkowitego zakazu algorytmów w pracy.
Badania nad zarządzaniem algorytmicznym pokazują, dlaczego prawodawca rozdzielił automatyczne wsparcie od odpowiedzialności za decyzję. Międzynarodowa Organizacja Pracy opisywała systemy, które przydzielają zadania, śledzą wykonanie, wykorzystują oceny klientów i dyscyplinują wykonawców przez czasowe lub stałe dezaktywowanie kont. Analizy opublikowane w „MIS Quarterly” oraz „Work, Employment and Society” wskazują zarazem na napięcie między elastycznością pracy platformowej a kontrolą sprawowaną za pomocą nieprzejrzystych mechanizmów oceny i dopasowywania zleceń.
Prawo do uzasadnienia i rozmowy z człowiekiem
Sama obecność człowieka przy decyzji o blokadzie nie wyczerpuje nowych obowiązków. Artykuł 11 daje osobie wykonującej pracę prawo do uzyskania wyjaśnienia dotyczącego decyzji podjętej lub wspieranej przez system. Platforma ma wyznaczyć osobę kontaktową zdolną omówić fakty, okoliczności i przyczyny rozstrzygnięcia.[5]
Pisemne uzasadnienie powinno zostać przekazane bez zbędnej zwłoki, najpóźniej w dniu, w którym decyzja stała się skuteczna. Obowiązek obejmuje między innymi:
- - ograniczenie, zawieszenie lub usunięcie konta,
- - odmowę wypłaty wynagrodzenia za wykonaną pracę,
- - decyzję dotyczącą statusu umownego,
- - działanie o podobnym skutku,
- - inne rozstrzygnięcie dotyczące zasadniczych elementów stosunku pracy lub innej relacji umownej.
Wykonawca może zażądać ponownej oceny. Platforma ma udzielić precyzyjnej i odpowiednio uzasadnionej odpowiedzi na piśmie najpóźniej w ciągu dwóch tygodni od otrzymania wniosku. Jeśli decyzja naruszyła prawa tej osoby, należy ją skorygować bez zwłoki, nie później niż w terminie dwóch tygodni od jej podjęcia. Gdy naprawienie rozstrzygnięcia nie jest możliwe, dyrektywa przewiduje odpowiednie odszkodowanie za poniesioną szkodę.[6]
Istnieje ważne zastrzeżenie. Artykułu 11 nie stosuje się do osób, które są jednocześnie użytkownikami biznesowymi w rozumieniu unijnego rozporządzenia 2019/1150 o relacjach platform z przedsiębiorcami. W ich przypadku pierwszeństwo mają szczególne zasady tego aktu. Wyłączenie dotyczy procedury weryfikacji z art. 11, a nie samego obowiązku podjęcia najdotkliwszej decyzji przez człowieka z art. 10 ust. 5. Nie każdy samozatrudniony automatycznie spełnia też definicję użytkownika biznesowego. Decyduje model świadczenia usług i charakter relacji z platformą.
Platforma ma ujawnić, w jaki sposób system wpływa na pracę
Przejrzystość nie może kończyć się na ogólnym komunikacie, że firma korzysta z algorytmów. Wykonawca ma otrzymać informacje o kategoriach monitorowanych danych i zachowań, celu nadzoru, odbiorcach danych, rodzajach automatycznie podejmowanych lub wspieranych decyzji oraz głównych parametrach branych pod uwagę. Platforma powinna także wyjaśnić względne znaczenie tych parametrów i sposób, w jaki dane lub zachowanie konkretnej osoby wpływają na wynik.
Zwięzła informacja ma trafić do zainteresowanego najpóźniej pierwszego dnia pracy, przed istotną zmianą systemu oraz na jego żądanie. Kandydat powinien poznać zasady narzędzi używanych przy rekrutacji jeszcze przed rozpoczęciem procedury. Na wniosek wykonawca może domagać się wersji wyczerpującej i szczegółowej.
Dyrektywa obejmuje także prawo do przenoszenia danych wytworzonych podczas pracy, w tym ocen i opinii. Platforma ma udostępnić bezpłatne narzędzia ułatwiające transfer, a na żądanie przekazać dane bezpośrednio innemu podmiotowi. Przenoszenie nie może naruszać praw odbiorców usług ani pozostałych reguł ochrony danych.
Jakich danych platforma nie będzie mogła analizować?
Artykuł 7 wprowadza katalog zakazów dotyczących zautomatyzowanego monitorowania i podejmowania decyzji. Systemy platform nie mogą między innymi:
- - analizować danych o stanie emocjonalnym lub psychicznym wykonawcy,
- - przetwarzać prywatnych rozmów, w tym komunikacji z innymi wykonawcami i ich przedstawicielami,
- - zbierać danych w czasie, gdy dana osoba nie oferuje ani nie wykonuje pracy,
- - przewidywać korzystania z praw podstawowych, na przykład aktywności związkowej lub udziału w działaniach zbiorowych,
- - wywnioskowywać pochodzenia etnicznego, statusu migracyjnego, poglądów politycznych, przekonań, niepełnosprawności, stanu zdrowia, przynależności związkowej lub orientacji seksualnej,
- - identyfikować osoby przez porównywanie ich danych biometrycznych z bazą wielu osób.
Ostatni zakaz dotyczy identyfikacji biometrycznej typu jeden do wielu. Motyw 42 dyrektywy odróżnia ją od weryfikacji jeden do jednego, na przykład porównania bieżącego obrazu twarzy z wzorcem wcześniej przekazanym przez tę samą osobę. Taka weryfikacja nie staje się automatycznie dozwolona - nadal musi mieć podstawę w RODO i innych przepisach.
Zakazy związane z danymi działają od początku rekrutacji lub wyboru i obejmują również osoby bez umowy o pracę. To jedna z najważniejszych cech dyrektywy: ochrona przed ryzykiem zarządzania algorytmicznego nie zależy wyłącznie od wcześniejszego uznania wykonawcy za pracownika.
RODO już dziś ogranicza całkowicie automatyczne decyzje
Nowe przepisy nie powstają w próżni. Artykuł 22 RODO daje osobie prawo do tego, aby nie podlegała rozstrzygnięciu opartemu wyłącznie na zautomatyzowanym przetwarzaniu, jeżeli wywołuje ono skutki prawne lub w podobny sposób istotnie na nią wpływa. Rozporządzenie przewiduje wyjątki, a w części z nich nakazuje zapewnić co najmniej możliwość uzyskania interwencji człowieka, przedstawienia własnego stanowiska i zakwestionowania decyzji.[10]
Dyrektywa platformowa jest bardziej szczegółowa. Obejmuje nie tylko decyzje podejmowane automatycznie, ale również wspierane przez system. Wskazuje terminy odpowiedzi, wymaga kontaktu z kompetentną osobą i wprost rezerwuje określone sankcje wobec wykonawcy dla człowieka. Dlatego nie jest jedynie powtórzeniem RODO.
Kogo obejmuje dyrektywa platformowa?
„Cyfrowa platforma pracy” nie oznacza każdej strony, aplikacji ani internetowej platformy handlowej. Usługa musi spełnić łącznie cztery warunki:
1. Jest świadczona przynajmniej częściowo na odległość za pomocą strony internetowej lub aplikacji.
2. Działa na żądanie odbiorcy usługi.
3. Jej istotnym i niezbędnym elementem jest organizowanie odpłatnej pracy wykonywanej przez osoby fizyczne.
4. Korzysta ze zautomatyzowanych systemów monitorujących lub decyzyjnych.
W praktyce definicja może obejmować platformy organizujące przewóz osób, dostawy, usługi domowe, mikrozadania, zdalne zlecenia specjalistyczne lub twórcze. Każdy model trzeba jednak oceniać oddzielnie. Samo pośredniczenie w sprzedaży produktu nie wystarczy. Dyrektywa wyłącza usługi, których głównym celem jest wykorzystywanie lub współdzielenie aktywów, oraz serwisy pozwalające nieprofesjonalnym osobom odsprzedawać towary.[12]
Przepisy stosuje się do pracy wykonywanej w Unii niezależnie od tego, gdzie platforma ma siedzibę. Korzystanie z pośrednika również nie ma służyć obchodzeniu ochrony. Państwo ma zapewnić porównywalny poziom praw osobom zawierającym umowę z podmiotem stojącym pomiędzy wykonawcą a platformą.
Czy dyrektywa już obowiązuje platformy w Polsce?
Dyrektywa weszła w życie 1 grudnia 2024 r., ale państwa członkowskie dostały czas do 2 grudnia 2026 r. na przyjęcie przepisów potrzebnych do jej wykonania. Nie jest rozporządzeniem, które co do zasady stosuje się bezpośrednio w państwach UE. Wiąże państwa co do rezultatu, a konkretne krajowe procedury, kompetencje organów i sankcje wymagają wdrożenia.
Do czasu wejścia polskiej ustawy osoba, której konto zablokowano, nie powinna zakładać, że sam art. 10 ust. 5 dyrektywy tworzy już wobec prywatnej platformy identyczne roszczenie jak przyszłe przepisy krajowe. Znaczenie mogą mieć obowiązujące dziś regulacje, w tym RODO, prawo pracy, prawo cywilne, treść umowy i regulamin platformy. Gdyby Polska nie wdrożyła dyrektywy na czas albo zrobiła to nieprawidłowo, ocena skutków wymagałaby uwzględnienia charakteru konkretnego przepisu, adresata sporu oraz unijnych zasad wykładni zgodnej i odpowiedzialności państwa. Nie jest to automatyczny skrót do zastosowania całej dyrektywy w sporze między dwiema prywatnymi stronami.
Polska ustawa UC160. Co proponuje rząd?
4 sierpnia 2026 r. projekt ustawy o wykonywaniu pracy za pośrednictwem cyfrowych platform pracy został wpisany do wykazu prac legislacyjnych Rady Ministrów pod numerem UC160. Odpowiada za niego Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Rząd planuje przyjęcie projektu w IV kwartale 2026 r.
Na stronie Kancelarii Prezesa Rady Ministrów nie opublikowano jeszcze pełnego brzmienia przepisów. Dostępny jest opis planowanych rozwiązań. Dlatego wszystkie krajowe terminy proceduralne, kompetencje organów i sankcje należy na tym etapie przedstawiać jako propozycje, które mogą zmienić się w toku prac.
Założenia UC160 przewidują między innymi:
- obowiązek przekazywania Państwowej Inspekcji Pracy danych o pracy wykonywanej w Polsce, umowach i aktywności kont,
- nadzór PIP nad platformami i stosowanymi systemami automatycznymi,
- współpracę PIP z Prezesem UODO, ZUS, KAS oraz organami innych państw UE,
- możliwość prowadzenia przez inspekcję postępowań dotyczących ustalenia istnienia stosunku pracy,
- obowiązek zapewnienia, aby blokada konta, zakończenie umowy lub decyzja powodująca równoważną szkodę była podejmowana wyłącznie przez człowieka,
- prawo do wyjaśnienia, weryfikacji decyzji, korekty i odpowiedniej rekompensaty,
- zakaz odwetu za skargę lub korzystanie z ustawowych praw,
- równe zabezpieczenia dla osób zatrudnianych przez pośredników oraz planowaną odpowiedzialność solidarną pośrednika i platformy,
- prywatne kanały komunikacji między wykonawcami, do których platforma nie będzie miała dostępu,
- ochronę zdrowia pracowników przed systemami wywierającymi nadmierną presję.
W sprawie domniemania stosunku pracy rząd zakłada, że wykonawca lub jego przedstawiciel będzie musiał uprawdopodobnić kierownictwo platformy, zwłaszcza kontrolę sprawowaną przez systemy automatyczne. Jeżeli to platforma zakwestionuje domniemanie, ma wykazać, że relacja nie jest stosunkiem pracy w rozumieniu art. 22 § 1 Kodeksu pracy.
KPRM zapowiada też istotną rolę okręgowego inspektora pracy. W wariancie opisanym w wykazie - gdy żadna ze stron wcześniej nie podważy istnienia stosunku pracy albo nie zrzeknie się prawa do takiego podważenia - inspektor mógłby wydać decyzję ustalającą stosunek pracy od dnia jej wydania. W sprawie wcześniejszego okresu kierowałby powództwo do sądu pracy. Od decyzji przysługiwałoby odwołanie do sądu. To nadal opis projektowanego mechanizmu, a nie obowiązująca procedura.
Jakie kary przewiduje projekt?
Wpis UC160 zapowiada grzywnę od 2000 do 60 000 zł za niewykonywanie obowiązków przez platformę, pośrednika lub osobę działającą w ich imieniu. Kwoty nie są jeszcze uchwalone.
Odrębnie mają być traktowane naruszenia dotyczące danych osobowych. Artykuł 24 dyrektywy odsyła w tym zakresie do górnego pułapu z art. 83 ust. 5 RODO. Może on wynieść do 20 mln euro, a w przypadku przedsiębiorstwa do 4 proc. całkowitego rocznego światowego obrotu z poprzedniego roku, przy zastosowaniu wyższej wartości. Nie oznacza to, że każda błędna blokada konta uruchomi taką sankcję. Odwołanie do RODO dotyczy naruszeń art. 7-11 w zakresie spraw związanych z ochroną danych, a wysokość ewentualnej kary zależy od okoliczności i postępowania organu nadzorczego.[20]
Najtrudniejszy punkt: człowiek może stać się pieczątką algorytmu
Regulacja rozwiązuje problem formalny: najdotkliwszej decyzji nie wolno pozostawić maszynie. Nie usuwa jednak ryzyka pozornego nadzoru. Ryzyko pozostaje, gdy osoba nadzorująca widzi wyłącznie wynik punktowy, nie otrzymuje dowodów albo jest organizacyjnie rozliczana z zatwierdzania wskazań systemu. W takim modelu obecność człowieka nie gwarantuje samodzielnej oceny.
Dyrektywa odpowiada na część tego ryzyka wymaganiem kompetencji, szkolenia, wystarczających zasobów ludzkich i prawa do uchylenia decyzji. Nie podaje jednak minimalnego czasu analizy ani jednego obowiązkowego modelu organizacyjnego. Skuteczność regulacji zależeć będzie od polskich przepisów, dokumentowania procesu, praktyki PIP i UODO oraz wykładni sądów.
Platformy mają też uzasadniony interes w szybkim reagowaniu na oszustwa, zagrożenia dla pasażerów i klientów, przejęcia kont czy poważne naruszenia warunków świadczenia usług. Nowe prawo nie odbiera im możliwości korzystania z narzędzi wykrywających ryzyko. Wymusza jednak przypisanie odpowiedzialności człowiekowi, gdy reakcja pozbawia wykonawcę dostępu do pracy albo powoduje szkodę podobnej wagi.
To kompromis, a nie zakaz technologii. Z jednej strony ogranicza informacyjną przewagę platformy i daje wykonawcy możliwość zakwestionowania błędu. Z drugiej pozostawia przedsiębiorcy automatyczne narzędzia potrzebne do obsługi dużej liczby zleceń. Kosztem będą procedury, personel, szkolenia, audyty i czas potrzebny na rozpoznanie odwołania. Dyrektywa wprost zaleca państwom, aby przy wdrożeniu nie nakładały na małe i średnie firmy nieproporcjonalnych obciążeń.
Co platformy powinny przygotować przed wejściem polskiej ustawy?
Pełny obowiązek będzie zależał od ostatecznej treści ustawy. Już teraz z dyrektywy i założeń UC160 wynika jednak katalog prac, których nie da się wykonać w ostatnim tygodniu:
1. Sporządzić mapę systemów. Trzeba ustalić, które narzędzia monitorują pracę, przydzielają zadania, ustalają stawki, oceniają wykonawców, odmawiają wypłaty albo prowadzą do blokady.
2. Oddzielić rekomendację od decyzji. Procedura powinna wskazywać, przy których działaniach wymagane jest rozstrzygnięcie człowieka i kto ponosi za nie odpowiedzialność.
3. Zapewnić realne uprawnienia nadzorcy. Osoba przeglądająca sprawę potrzebuje dostępu do danych, czasu, szkolenia i możliwości odrzucenia wskazania systemu.
4. Rejestrować przebieg oceny. Dokumentacja powinna pozwolić ustalić, jakie dane wykorzystał algorytm, kto przeanalizował sprawę, jakie były powody i kiedy decyzja stała się skuteczna.
5. Zbudować procedurę wyjaśnień. Potrzebne są pisemne uzasadnienia, kompetentny kontakt i obsługa wniosków o weryfikację w terminach wynikających z nowych regulacji.
6. Sprawdzić dane osobowe. Audyt powinien wychwycić dane zakazane, monitoring poza czasem pracy, analizę prywatnych rozmów oraz wnioskowanie o cechach wrażliwych.
7. Przygotować informacje o algorytmach. Opis „korzystamy z automatyzacji” nie wystarczy. Wykonawca ma poznać kategorie danych, główne parametry i ich względne znaczenie.
8. Zweryfikować umowy z pośrednikami i dostawcami technologii. Zlecenie przetwarzania lub obsługi kont podmiotowi zewnętrznemu nie usuwa obowiązków platformy.[22]
9. Zbadać rzeczywisty model współpracy. Nazwa umowy nie przesądzi o statusie wykonawcy, jeśli sposób organizacji pracy wskazuje na kierownictwo i kontrolę.
10. Zaplanować współpracę z PIP i UODO. Założenia polskiej ustawy przewidują obowiązki sprawozdawcze, kontrole i wymianę informacji między organami.
Co może zrobić osoba, której konto zablokował system?
Do czasu wejścia polskiej ustawy zakres roszczeń zależy od obecnych przepisów, umowy, regulaminu platformy i okoliczności zdarzenia. Warto zachować komunikat o blokadzie, historię korespondencji, potwierdzenia wykonanych zleceń, rozliczenia, oceny i zrzuty ekranu. Następnie należy zażądać wskazania podstawy decyzji, danych wykorzystanych przez system oraz weryfikacji przez człowieka.
W odpowiednich przypadkach zastosowanie może mieć art. 22 RODO, zwłaszcza gdy decyzja była całkowicie automatyczna i wywołała skutki prawne lub równie istotnie wpłynęła na daną osobę. Nie każda blokada spełni jednak wszystkie przesłanki tego przepisu. Przy poważnej stracie lub rozwiązaniu umowy potrzebna może być indywidualna analiza prawna. Po wdrożeniu dyrektywy znaczenie zyskają szczególne procedury opisane w polskiej ustawie.
Najczęstsze pytania
- Czy po 2 grudnia 2026 r. algorytm nie będzie mógł wskazać konta do zawieszenia?
Będzie mógł wesprzeć analizę i przygotować rekomendację. Ograniczenie, zawieszenie lub usunięcie konta, rozwiązanie umowy i decyzja powodująca równoważną szkodę mają być podejmowane przez człowieka.
- Czy człowiek musi osobiście ustalać każdą stawkę i przydzielać każde zlecenie?
Nie. Dyrektywa rezerwuje dla człowieka najpoważniejsze rozstrzygnięcia. Inne decyzje mogą pozostać automatyczne, ale podlegają obowiązkom informacyjnym, nadzorowi i w odpowiednich przypadkach prawu do wyjaśnienia oraz weryfikacji.
- Czy przepisy obejmą samozatrudnionych?
Ochrona danych i znaczna część zasad zarządzania algorytmicznego obejmuje osoby wykonujące pracę za pośrednictwem platform niezależnie od nazwy umowy. Nie wszystkie prawa pracownicze przysługują jednak osobom faktycznie samozatrudnionym. Artykuł 11 zawiera też szczególny wyjątek dotyczący użytkowników biznesowych objętych rozporządzeniem 2019/1150.
- Czy dyrektywa automatycznie daje umowę o pracę?
Nie. Jeżeli fakty wskazują na kierownictwo i kontrolę platformy, zadziała wzruszalne domniemanie stosunku pracy. Platforma może je obalić, przedstawiając dowody, że relacja nie spełnia krajowych kryteriów zatrudnienia pracowniczego.
- Czy w Polsce obowiązuje już grzywna do 60 000 zł?
Nie. Taka sankcja znajduje się w opisie planowanych rozwiązań projektu UC160. Na 17 sierpnia 2026 r. pełny projekt ustawy nie został opublikowany, a kara nie obowiązuje na tej podstawie.
- Czy 2 grudnia 2026 r. jest datą wejścia polskiej ustawy w życie?
To termin, do którego państwa członkowskie mają wdrożyć dyrektywę. Data rozpoczęcia stosowania polskich przepisów będzie wynikać z uchwalonej ustawy. Rząd zaplanował przyjęcie projektu przez Radę Ministrów na IV kwartał 2026 r., ale dalsze etapy obejmują jeszcze parlament, podpis Prezydenta i publikację.
Źródła:
[1] Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej, Dyrektywa (UE) 2024/2831 z 23 października 2024 r. w sprawie poprawy warunków pracy za pośrednictwem platform, Dz.Urz. UE L 2024/2831, art. 10 ust. 5, dostęp 17 sierpnia 2026,
[2] Dyrektywa (UE) 2024/2831, art. 10 ust. 1-4.
[3] Dyrektywa (UE) 2024/2831, art. 2 ust. 1 lit. h-i oraz art. 9-11.
[4] International Labour Office, „World Employment and Social Outlook 2021: The Role of Digital Labour Platforms in Transforming the World of Work” (Geneva: International Labour Office, 2021), https://www.ilo.org/publications/flagship-reports/role-digital-labour-platforms-transforming-world-work; Mareike Möhlmann, Lior Zalmanson, Ola Henfridsson i Robert W. Gregory, „Algorithmic Management of Work on Online Labor Platforms: When Matching Meets Control”, MIS Quarterly 45, nr 4 (2021): 1999-2022, https://doi.org/10.25300/MISQ/2021/15333; Alex J. Wood, Mark Graham, Vili Lehdonvirta i Isis Hjorth, „Good Gig, Bad Gig: Autonomy and Algorithmic Control in the Global Gig Economy”, Work, Employment and Society 33, nr 1 (2019): 56-75
[5] Dyrektywa (UE) 2024/2831, art. 11 ust. 1-3.
[6] Dyrektywa (UE) 2024/2831, art. 11 ust. 3.
[7] Dyrektywa (UE) 2024/2831, art. 10 ust. 5 oraz art. 11 ust. 5; Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1150 z 20 czerwca 2019 r. w sprawie propagowania sprawiedliwości i przejrzystości dla użytkowników biznesowych korzystających z usług pośrednictwa internetowego, Dz.Urz. UE L 186, art. 2 pkt 1, https://eur-lex.europa.eu/eli/reg/2019/1150/oj.
[8] Dyrektywa (UE) 2024/2831, art. 9.
[9] Dyrektywa (UE) 2024/2831, art. 7-8 oraz motyw 42.
[10] Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej, Rozporządzenie (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony danych osobowych, Dz.Urz. UE L 119, art. 22,
[11] Dyrektywa (UE) 2024/2831, art. 1-3.
[12] Dyrektywa (UE) 2024/2831, art. 2 ust. 1-2.
[13] Dyrektywa (UE) 2024/2831, art. 4-6.
[14] Wood i in., „Good Gig, Bad Gig”; Katherine C. Kellogg, Melissa A. Valentine i Angèle Christin, „Algorithms at Work: The New Contested Terrain of Control”, Academy of Management Annals 14, nr 1 (2020): 366-410,
[15] Dyrektywa (UE) 2024/2831, art. 29; Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 288, Dz.Urz. UE C 202 z 7 czerwca 2016 r.; Trybunał Sprawiedliwości, wyrok z 26 lutego 1986 r., M. H. Marshall przeciwko Southampton and South-West Hampshire Area Health Authority, 152/84, pkt 48-49, ECLI:EU:C:1986:84, wyrok z 13 listopada 1990 r., Marleasing SA przeciwko La Comercial Internacional de Alimentacion SA, C-106/89, pkt 8, ECLI:EU:C:1990:395, https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:61989CJ0106; wyrok z 19 listopada 1991 r., Andrea Francovich i Danila Bonifaci i inni przeciwko Republice Włoskiej, sprawy połączone C-6/90 i C-9/90, pkt 39-41, ECLI:EU:C:1991:428,
[16] Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, „Projekt ustawy o wykonywaniu pracy za pośrednictwem cyfrowych platform pracy”, nr UC160, pierwsza publikacja 4 sierpnia 2026, dostęp 17 sierpnia 2026,
[17] Tamże, część „Istota rozwiązań planowanych w projekcie”.
[18] Tamże.
[19] Tamże.
[20] Dyrektywa (UE) 2024/2831, art. 24; Rozporządzenie (UE) 2016/679, art. 83 ust. 5; Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, „Projekt ustawy”, UC160.
[21] Dyrektywa (UE) 2024/2831, motyw 70.
[22] Dyrektywa (UE) 2024/2831, motyw 54.
Pobierz ebook "Książka "Obłęd w Breslau. Zbrodnia w imię czystości rasy" Tomasza Bonka już w księgarniach"
Zaloguj się, a jeśli nie masz jeszcze konta w Interaktywnie.com - możesz się zarejestrować albo zalogować przez Facebooka.
Interaktywnie.com jako partner Cyber_Folks, jednego z wiodących dostawców rozwiań hostingowych w Polsce może zaoferować …
Zobacz profil w katalogu firm
»
Projektujemy i wdrażamy strony internetowe - m.in. sklepy, landing page, firmowe. Świadczymy usługi związane …
Zobacz profil w katalogu firm
»
W 1999 roku stworzyliśmy jedną z pierwszych firm hostingowych w Polsce. Od tego czasu …
Zobacz profil w katalogu firm
»
Pozycjonujemy się jako alternatywa dla agencji sieciowych, oferując konkurencyjną jakość, niższe koszty i większą …
Zobacz profil w katalogu firm
»
LivePrice umożliwia monitoring i automatyzację cen na najpopularniejszych marketplace’ach w Polsce — takich jak …
Zobacz profil w katalogu firm
»
Skorzystaj z kodu rabatowego redakcji Interaktywnie.com i zarejestruj taniej w Nazwa.pl swoją domenę. Aby …
Zobacz profil w katalogu firm
»
