Nie jest to tym bardziej zielony prostokąt!

Takie podsumowanie czynię po wczorajszym Dialogu PR (organizowanym przez PRoto.pl), podczas którego naprzeciwko publiczności zdominowanej przez PR-owców usiadło sześciu dziennikarzy (m. in. Grzegorz Miecugow, Tomek Michniewicz czy Vadim Makarenko). Paneliści ci jednak – jestem niemal pewna – znakomicie sobie radzą z pozyskiwaniem informacji bez pomocy ludzi od PR, a obcują co najwyżej ze spin doctorami.

Płaszczyzny, na których na co dzień funkcjonują zaproszeni na wczorajsze spotkanie dziennikarze i PR-owcy są tak różne, że nie sposób było prowadzić jakiejkolwiek dyskusji. To jakby naprzeciwko sali pełnej najróżniejszej maści lekarzy posadzić sześciu boleśnie doświadczonych przez życie pacjentów, którzy prawiliby przez dwie godziny o swoich najgorszych doświadczeniach ze służbą zdrowia. To porównanie nie jest do końca szczęśliwe, ale efekt takiego spotkania byłby zapewne ten sam, co wczorajszego Dialogu PR.

Oczywiście trzeba było przyjąć na klatę wszystkie przykre i, niestety, prawdziwe stwierdzenia o PR-owcach, którzy celowo wprowadzają w błąd, zamęczają dziennikarzy follow-up’ami, są nachalni lub wcielają się w idealnego firewalla. Ale dziennikarze (a może raczej w większości media-workerzy, jak słusznie zauważył Miecugow) też nie są bez grzechu – nie wszystkim chce się sprawdzić informacje w innym źródle niż wiki czy google, a nad moim biurkiem wisi sporo michałków w stylu „Co w ogóle jest w internecie?”. Tak wstydliwe pytania pojawiają się także ze strony zacnych redakcji, których współpracownicy zamiast researchu wolą przysłać kilkanaście pytań do PR-owca, który w imię dobrych relacji odrobi za nich lekcje i przygotuje podstawowe informacje o branży.

Tak to już bywa w każdym zawodzie, pytanie tylko, po co o tym rozprawiać w takiej formie? PRoto.pl zapewne przyświecał szczytny cel rozpoczęcia debaty, która miałaby wpłynąć na poprawę wzajemnych relacji, wzrost profesjonalizmu etc. Niestety, ze spotkania niewiele wynikło, a dyskusja zamieniła się w przytaczanie przykrych faktów związanych na dodatek głównie z media relations, które stanowią tylko wycinek PR.

Jeśli na sercu leży nam profesjonalizm branży, niechaj każda ze stron – i dziennikarze i PR-owcy – debatuje najpierw w swoim gronie, a wtedy będzie można liczyć na owoce. Na przykład na budowanie świadomości czym dzisiaj jest PR i jakie jest jego zadanie. Nie dalej bowiem jak rok temu na Kongresie PR w Rzeszowie jeden z uczestników wstał machając jakimiś papierami i dowodził, że na nic internet PR-owi, że on musi wycinki klientowi pokazać, prasówkę (o!). Toteż potrafię sobie wyobrazić, że na pewno część złych praktyk bierze się stąd, że zleceniodawca przede wszystkim nie ma pomysłu jak zmierzyć działania PR i oczekuje prostych i zrozumiałych dla siebie efektów (np. wspomnianych wycinków), a nierzadko traktuje PR jak bezkosztowy marketing. Nie zawsze trafi na pracownika, który będzie miał na tyle odwagi, by sugerować inne rozwiązania i wytłumaczy, dlaczego nie warto wypuszczać kolejnego pressa o zmianie koloru kropki na wieczku opakowania od produktu.

Po wczorajszym Dialogu PR został mi zatem pewien niesmak, ale i nadzieja, że będziemy jednak więcej mówić o tym, że miejsce PR-owca jest gdzieś pomiędzy zleceniodawcą a dziennikarzem, że mimo, iż pieniądze dostaje od pierwszego, to jest również odpowiedzialny wobec drugiej strony. O tym, jak się w takim trójkącie odnaleźć, podsykutowałabym chętniej.